Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Στην Ικαρία με το βυθισμένο Martin Baltimore



Στα καταγάλανα νερά του Μαγγανίτη της Ικαρίας, βρίσκεται το σημείο αναπαύσεως ενός Martin Baltimore της Βασιλικής Ελληνικής Αεροπορίας. Σε βάθος 18 μέτρων, το ελαφρύ επιθετικό βομβαρδιστικό FW401 κείτεται εκεί τα τελευταία 72 χρόνια.
Το Martin Baltimore ήταν ένα ελαφρύ δικινητήριο επιθετικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος, κατασκευασμένο από την Glenn L. Martin Company στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είδε υπηρεσία με τις πολεμικές αεροπορίες της Βρετανίας, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νοτίου Αφρικής, της Ελλάδας και της Ιταλίας.
Όλα έγιναν στις 20 Απριλίου 1945 όταν το αεροσκάφος της 13ης Μοίρας Ελαφρού Βομβαρδισμού με τετραμελές πλήρωμα τους Σμηνία Δημόπουλο Α.-χειριστή, Επισμηνία Βάθη Σωτήριο-ασυρματιστή, Έφεδρο Σμηνία Δεμερτζή Βασίλειο-αεροναυτίλο και Υποσμηνία Ζαχαρόπουλο Ιωάννη-επιβάτη, κατέπεσε στη θάλασσα.

Το αεροσκάφος εκτελούσε αεροναυτιλιακή εκπαιδευτική άσκηση. Συνάντησε κακοκαιρία και αποφασίστηκε από τον χειριστή να συνεχίσει την άσκηση σε άλλη περιοχή νοτιότερα. Ωστόσο, περίπου μία ώρα μετά την απογείωση, σταμάτησε ο δεξιός κινητήρας. Προσπάθησε να φτάσει στην Ικαρία, όπου επιχείρησε αναγκαστική προσθαλάσσωση κοντά στο χωριό Μαγγανίτης.






Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Δώδεκα παραμυθένιες εικόνες του ελληνικού καλοκαιριού.


Η Ελλάδα το καλοκαίρι είναι ένα παραμύθι!


Λευκά σπιτάκια που λαμπυρίζουν στο φως του ήλιου. Γαλαζοπράσινα νερά στην επιφάνεια των οποίων φιλτράρονται ηλιαχτίδες. 
Μαγεμένα δάση, κελαρυστοί καταρράκτες, και μυστικά, ανεξερεύνητα σπήλαια που μοιάζουν να ξεπήδησαν από εικονογράφηση παιδικού παραμυθιού –τόσο που σχεδόν περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να βγει από μέσα ένας δράκος. 
Η Ελλάδα το καλοκαίρι είναι σκέτο παραμύθι, κι έχουμε δώδεκα φωτογραφίες που το αποδεικνύουν. 

Τα πλακόστρωτα καλντερίμια που ελίσσονται ανάμεσα στα ολόλευκα σπιτάκια της Χώρας της Αμοργού


Κι εκείνα που σκαρφαλώνουν στο κάστρο της Αστυπάλαιας

.

Αυτή εδώ η μαγική εικόνα, στο Γάλα στα Κουφονήσια


Οι Γαλάζιες Σπηλιές της Ζακύνθου

.

Τα χρωματιστά σπιτάκια που καθρεφτίζονται στα σμαραγδένια νερά στην Άσσο της Κεφαλονιάς


Το ηλιοβασίλεμα, όπως φαίνεται από την Οία της Σαντορίνης


Οι ανεμόμυλοι που ατενίζουν το απέραντο γαλάζιο από τα υψώματα της Χώρας της Σερίφου


Το καραβάκι που μας… πετάει στις παραλίες της Μήλου


Οι καταρράκτες του Πολυλίμνιου, στην Πελοπόννησο


Τα φουντωτά δάση που ακουμπούν στη θάλασσα της Σκοπέλου


Η ροζ άμμος στο Ελαφονήσι της Κρήτης



Τα χρώματα της Σύμης στον ήλιο του μεσημεριού


SHARE:

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης

 Στις 30 Απριλίου 1967, εννέα μόνο ημέρες μετά το πραξικόπημα της χούντας στην Ελλάδα, η εφημερίδα «Florence Morning News» του Σαν Φρανσίσκο έγραφε στο σημείωμα του εκδότη: «Το Σαν Φρανσίσκο έχει επιζήσει της λαίλαπας των χρυσοθήρων και του σεισμού, και τώρα καλείται να αντιμετωπίσει το “καλοκαίρι της αγάπης” που οργανώνουν 4.000 “hippies” στην περιοχή του Haight-Ashbury. Αυτοί οι μουσάτοι τύποι κηρύττουν ελεύθερο έρωτα και LSD, και η αστυνομία υπολογίζει ότι θα εισρεύσουν περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι». Ήταν οι μέρες που τα μικροαστικά προάστια μάθαιναν καινούργιες λέξεις, όπως: ψυχεδέλεια.
.

Δυτική Ακτή στεκόταν αμήχανη μπροστά σε αυτό το νέο κίνημα που είχε ξεκινήσει από τις 14 Ιανουαρίου της ίδιας χρονιάς όταν ο Michael Bowen, ένας πρωτο-χίπι beat καλλιτέχνης που ό,τι ζωγράφιζε έμοιαζε να έχει τρία μάτια, είχε διοργανώσει στο Golden Gate Park του Σαν Φρανσίσκο τον προάγγελο του Καλοκαιριού της Αγάπης, μία μεγάλη συγκέντρωση που μάζεψε 30 χιλιάδες ανθρώπους και ονομάστηκε Human Be-In, με αφορμή έναν καινούργιο νόμο της πολιτείας της Καλιφόρνια που απαγόρευε τη χρήση της ψυχοτροπικής ουσίας LSD. Αλλά ήταν πολύ περισσότερο από αυτό.

Έτσι όπως εξελίχθηκε και, με το Καλοκαίρι της Αγάπης που πυροδότησε, αποτέλεσε μία αναπάντεχη διατύπωση της κουλτούρας των νέων έτσι όπως είχε αρχίσει να διαμορφώνεται από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και είχε γαλουχηθεί με το πνεύμα ελευθερίας της γενιάς των beatniks. Συνύπαρξη, κοινοβιακή ζωή, πολιτική αποκέντρωση, νέα αρχή. Παράτα τις σπουδές σου. Ή αλλιώς: Πάρε μπρος, συντονίσου, απελευθερώσου. «Turn on, tune in, drop out». Ήταν η περιβόητη φράση που χαρακτήρισε το κίνημα των χίπις και έγινε από τίτλος δίσκου μέχρι σύνθημα σε μπλουζάκι και λάνσαρε ο ψυχολόγος και συγγραφέας Timothy Leary μοιράζοντας άφθονη ψιλοκυβίνη (συστατικό συγκεκριμένης ποικιλίας μανιταριών) στον κόσμο που τιγκάρισε το event, ενώ ο Allen Ginsberg έψαλλε μάντρας.
 Όλοι ένιωθαν σαν να ακούνε αγγέλους να τους μιλάνε. Στη σκηνή οι Jefferson Airplane, οι Grateful Dead, οι Big Brother & the Holding Company και οι Quicksilver Messenger Service αμολούσαν λευκούς λαγούς από τα καπέλα τους και σκάλες από ουράνια τόξα, ενώ οι Hell’s Angels, αν και στην κορυφαία περίοδο της παράνομης δράσης τους, εκεί ακούγονταν από τα μεγάφωνα να προσπαθούν να επιστρέψουν στους γονείς τους παιδάκια που είχαν χαθεί.
50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης.
Ειδικά για το πάρτι είχαν κατασκευαστεί από τον Owsley Stanley, έναν underground χημικό, τεράστιες ποσότητες «Λευκής Αστραπής» – έτσι είχε ονομαστεί η ποικιλία LSD για την περίσταση. 
Όσοι ήταν λιώμα έχαιραν της φροντίδας των Diggers, της ομάδας πρωτοβουλίας αριστεριστών ακτιβιστών και ηθοποιών του θεάτρου δρόμου, που στη διάρκεια όλης της περιόδου που χαρακτηρίστηκε «Καλοκαίρι της Αγάπης» (1966-68) ήταν πάντα εκεί για να προσφέρουν δωρεάν ιατρική περίθαλψη, τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης.
50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης.

Εκείνο το χειμωνιάτικο Human Be-In ήταν η γέφυρα που έφερε κοντά όλες τις φάσεις της αμφισβήτησης της εξουσίας. Βίαιες διαδηλώσεις από άλλα σημεία της Αμερικής για τα πολιτικά δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών, των καταναλωτών, το φοιτητικό και το αντιμιλιταριστικό κίνημα στην κορύφωση της εμπλοκής των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ βρήκαν μία κοινή φωνή στο –τι ειρωνεία– ειρηνικό κίνημα των χίπις οι οποίοι μιλούσαν για αγάπη και έβαζαν λουλούδια στις κάννες των όπλων των στρατιωτών. 
Το «Μακρύ Καυτό Καλοκαίρι» ήταν η άλλη ονομασία της περιόδου εκείνης, με 159 αντιρατσιστικές διαδηλώσεις να έχουν ξεσπάσει στη χώρα παράλληλα με την αναταραχή στα περισσότερα πανεπιστήμια ακόμα και στους κύκλους των beat ποιητών και των μοντερνιστών της τζαζ. Όλοι ήθελαν να αποδεσμευτούν από την ηθική καταπίεση της μεσαίας τάξης.
50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης

Και το καλοκαίρι πλησίαζε. Όλο και περισσότεροι drop-outs παρατούσαν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και άρχιζαν να συρρέουν στα 15 οικοδομικά τετράγωνα στα δυτικά του Σαν Φρανσίσκο, στην περιοχή που τόσο περιεκτικά πήρε το παρατσούκλι «Hashberry» (ο τόνος στο hash-). Και ήταν πολλοί περισσότεροι από όσους φοβούνταν οι αρχές της πόλης. 
Έφτασαν τις 100 χιλιάδες, όλοι φορώντας λουλούδια στα μαλλιά όπως τους ζητούσε το τραγούδι που κυκλοφόρησαν τον Μάιο του ’67 οι Mamas & the Papas για να προμοτάρουν το μεγάλο μουσικό φεστιβάλ του Μόντερέι – άλλο ένα εμβληματικό event στην αντικουλτούρα της γενιάς του ’60. 
Το τραγούδι «San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair)» έγινε παγκόσμιο χιτ δίνοντας και τα πρώτα δείγματα της μελλοντικής τροπής που θα έπαιρνε το χίπικο κίνημα.

50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης
.
Το Haight-Ashbury άρχισε να γεμίζει και τα προβλήματα άρχισαν να φαίνονται: έφηβοι παρατούσαν το σπίτι τους και πήγαιναν να μείνουν σε καταλήψεις σπιτιών στη μέχρι τότε αδιάφορη, αστική συνοικία. Προβλήματα υγιεινής άρχισαν να εμφανίζονται παρά τις αγαθές προθέσεις όσων ήθελαν να δοκιμάσουν «νέα μοντέλα οικογένειας» όπου τα πάντα ήταν κοινά, από τις πετσέτες μέχρι τον έρωτα. 
Οι Diggers, σε πιο ρεαλιστική βάση, άρχισαν να βοηθούν την αστυνομία για να εντοπίζει ανήλικα παιδιά που το είχαν σκάσει από το σπίτι τους για να ζήσουν την εμπειρία αλλά και να βρίσκουν δουλειές κάθε είδους, σε όποιους από τους χίπις ήθελαν να εργαστούν για να συνεισφέρουν στην κοινότητα. 
Στη γειτονιά, εκτός από τα κοινόβια είχε αρχίσει να δημιουργείται και μία εμπορική κίνηση – π.χ. έκαναν χρυσές δουλειές τα ανθοπωλεία. Δεν άργησαν να εμφανιστούν και τα τουριστικά πούλμαν που έκαναν διαδρομές μέσα στη συνοικία, με τουρίστες να παρατηρούν το χαοτικό πάρτι.

Όχι ακριβώς πάρτι. Αυτό που έκαναν οι περισσότεροι ήταν να απολαμβάνουν την ειρήνη και τον ωραίο καιρό, αραχτοί στα café που είχαν γεμίσει την περιοχή και στα πάρκα, συζητώντας για ναρκωτικά και έρωτα.


Παράλληλα, η δημιουργικότητα ξεπερνούσε κάθε όριο, με παραληρητικά χρώματα σε σχέδια επάνω σε οτιδήποτε και θεματικές επίμονα κολλημένες στο σεξ και τον Θεό. Σε όλες τους τις μορφές: ταντρικό σεξ, βουδισμός, ινδία, κινέζικοι δράκοι, μονόκεροι, ινδιάνικα φυλαχτά. Αρκεί να αγαπάς.

Τα Παιδιά της Αγάπης

Η φυλή είχε και στιλιστικά στάνταρντς με έμφαση στα μαλλιά. Όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά. Δεν είναι τυχαίο όταν, στο φινάλε (την εμπορευματοποίηση) αυτής της κουλτούρας, δύο από τους ανθρώπους που την έζησαν από μέσα, ανέβασαν στη Νέα Υόρκη το «κοινωνικό μιούζικαλ», «Hair», την εκδοχή των bohèmes για τη γενιά της Εποχής του Υδροχόου. 
Άλλο χαρακτηριστικό των Παιδιών των Λουλουδιών ήταν τα φτερά και οι κορδέλες στο μέτωπο –αναφορά στους ιθαγενείς ινδιάνους της Αμερικής–, τα φυλαχτά, οι καουμπόικες μπότες, τα σανδάλια, τα μοκασίνια, τα μεξικάνικα πόντσο, τα στενά παντελόνια, τα μικρά κουδούνια φορεμένα στις ζώνες και τους αστραγάλους. 
«Η διαφορά μας με τους beatniks», είχε πει μία νεαρή μαύρη χίπισσα σε μία συνέντευξη, «είναι ότι εμείς δεν φοράμε μαύρα και είμαστε πιο καθαροί».
50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης


Κάτι πιο ποπ

Η Ευρώπη στάθηκε πιο ψύχραιμη απέναντι στο Καλοκαίρι της Αγάπης. Την ίδια εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν στο γύψο και μόνο ψήγματα αυτής της επανάστασης έφταναν μέχρι εδώ, κυρίως με τη μορφή δημοσιευμάτων που παρουσίαζαν τους χίπις σαν καρικατούρες, και οι χώρες του ανατολικού μπλοκ ήταν απομονωμένες από τον κόσμο πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, το Λονδίνο ζούσε την τεχνικολόρ εποχή του. 
Οι Beatles τραγουδούσαν «All you need is love» και κυκλοφορούσαν την 1η μέρα του καλοκαιριού, 1η Ιουνίου 1967, το μνημειώδες άλμπουμ «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band», οι Pink Floyd στο Alexandra Palace παρουσίαζαν 14ωρα σόου με ψυχεδελικές μαρμελάδες και καμένα slides για φόντο, το UFO Club γέμιζε κόσμο ντρογκαρισμένο που άκουγαν Soft Machine και άνοιγαν διαύλους επικοινωνίας με τα αδέρφια μας στο διάστημα. 
Η μουσική και η μόδα οργίαζαν, η Kings Road είχε γεμίσει καφτάνια, εδουαρδιανούς δανδήδες, κορίτσια με μίνι και πολύχρωμα ρούχα κάθε είδους. Βιβλιοπωλεία, fanzines, κλαμπς και ραδιοσταθμοί άνθιζαν. Οι γραφίστες παραληρούσαν στις αφίσες με γραμματοσειρές balloons που έμοιαζαν να λιώνουν ή να πλέουν στα κύματα της μουσικής, παντού έβλεπαν αστέρια, λαχούρια και λουλούδια.
50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης

Οι νέοι στην Ελλάδα ψηλαφούσαν με αγωνία τον απόηχο του Καλοκαιριού εκείνου, κυρίως προσπαθώντας με τη μουσική να νιώσουν την αγάπη – και αυτή όμως έφτανε στη χώρα με δόσεις, δύσκολα, σχεδόν παράνομα. Η χούντα εξέταζε το κάθε τι με καχυποψία, αν και λίγα καταλάβαιναν οι λογοκριτές από όσα έρχονταν εδώ σαν πληροφορίες. 
Οι χίπις ήταν από τα αγαπημένα θέματα των ελλήνων γελοιογράφων. Παράλληλα όμως συνέβαινε και κάτι μαγικό. Το ελληνικό καλοκαίρι ήταν ένας απόλυτος προορισμός για όσους μπορούσαν να νιώσουν τα μηνύματα εκείνης της επανάστασης. Χωρίς να χρειάζεται να συγκεντρωθούν σε κανένα Haight-Ashbury, διασκορπισμένοι στα νησιά του αιώνιου ελληνικού καλοκαιριού, μπορούσαν να ζήσουν τον δικό τους ελεύθερο έρωτα και επαφή με τη φύση, γιατί απλώς το επέβαλλε με ένα συμπαντικό τρόπο το περιβάλλον. 
Οι διδαχές των καμένων ποιητών της επανάστασης εδώ μπορούσαν να αντικατασταθούν απλώς με ένα εισιτήριο για το πλοίο της άγονης γραμμής. Πολλοί χίπις ανακάλυψαν την Ελλάδα, τα νησιά, δημιούργησαν τη φήμη της αλώβητης ακόμα τότε Μυκόνου, την κοινότητα στις σπηλιές στα Μάταλα, και φυσικά είδαν λίγο αργότερα ότι όλο αυτό είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Ίχνη αυτής της ευδαιμονίας υπάρχουν κρυμμένα σαν απόθεμα. Ένα Καλοκαίρι της Αγάπης φουντώνει μυστικά μέσα μας όταν βρεθούμε στα νησιά. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι η αγάπη, ούτε καν ένα έκστασι.

Το τέλος

Το 1967 και η παραληρηματική του ευτυχία έφερε ένα οργισμένο, εκρηκτικό 1968 με τις φοιτητικές εξεγέρσεις στο Παρίσι – μία επανάσταση με εντελώς διαφορετικό προφίλ έστω κι αν η καρδιά ήταν η ίδια. Μαζί με την Άνοιξη της Πράγας έδωσαν έναν άλλο τόνο στην επανάσταση. Θα ακολουθούσαν το ’69 οι εξεγέρσεις των ομοφυλόφιλων στο Stonewall της Νέας Υόρκης.

Όσο για τους γκουρού του Καλοκαιριού της Αγάπης: ο Timothy Leary έχασε τη θέση του σαν καθηγητής στο τμήμα Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και εξελίχθηκε στον απόλυτο promoter των ψυχεδελικών ναρκωτικών για προσωπική χρήση – μόνος του ή με φίλους. Ιστορικά έχουν μείνει τα πάρτι με μαγικά μανιτάρια που διοργάνωνε, όπως και οι περιοδείες του συγγραφέα Ken Kesey (πρώην συνεργάτη της CIA σε πειράματα με LSD, και συγγραφέα της «Φωλιάς του Κούκου») με το γεμάτο πολύχρωμα γκράφιτι βανάκι του σε όλη τη χώρα. 
Μαζί με μία παρέα από θιασώτες, καλούσαν τον κόσμο σε πειραματικά acid-πάρτι, όσοι ελάμβαναν μάλιστα μέρος έπαιρναν και τιμητικό δίπλωμα. Μαμά, κοίτα, πέρασα το τεστ.
50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης

Το φθινόπωρο του 1967 το Σαν Φρανσίσκο άρχισε να αδειάζει από χίπις. Πολλοί επέστρεψαν στις σπουδές τους. Το τέλος του Καλοκαιριού της Αγάπης είχε ξεκινήσει με την εμπορευματοποίησή του και ολοκληρώθηκε με μία τελετή κηδείας που ονομάστηκε «Ο Θάνατος του Χίπι» στις 6 Οκτωβρίου 1967 και έφερε το εξής σύνθημα: «Αυτό είναι το τέλος. Μείνετε εκεί που ζείτε και φέρτε εκεί την επανάσταση. Μην επιστρέψετε ξανά εδώ».

Σήμερα, 50 χρόνια μετά, στο Σαν Φρανσίσκο όλα είναι «delic»: διοργανώνονται τουριστικές ατραξιόν στο Haight-Ashbury, τα μαγαζιά πουλάνε τη στολή του χίπι, μεταμφιεσμένοι υπάλληλοι του δήμου ξεναγούν τους επισκέπτες στα σημεία της περιοχής όπου ξεκίνησε η επανάσταση αλλά γρήγορα έχασε τις αισθήσεις της από overdose.
.50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης
Στην Αθήνα προσπαθήσαμε να μιλήσουμε με μερικούς ανθρώπους που έζησαν το Καλοκαίρι της Αγάπης. Κάποιοι ήταν αδιάφοροι, ίσως και αγενείς, άλλοι καμένοι, άλλοι αρνητικοί. Αναγκαστικά, θα στραφούμε στα νησιά.



Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Smithsonian

Το μουσείο Φυσικής ιστορίας Smithsonian στην Ουάσινγκτον που έχει δωρεάν είσοδο, φιλοξενείται σε ένα κτήριο συνολικής έκτασης 402.336 τετραγωνικών μέτρων! Αν αυτό δεν σας εντυπωσίασε, τότε ο χώρος που είναι προσβάσιμος στο κοινό έχει την έκταση των 106.680 τετραγωνικών μέτρων.
Υπάρχουν γραφεία και ερευνητικά κέντρα, αλλά ένα μεγάλο μέρος είναι αφιερωμένο στην συλλογή δειγμάτων και αντικειμένων. Το μουσείο έχει υπολογίσει ότι έχει συγκεντρώσει περίπου 127 εκατομμύρια δείγματα στα 106 του χρόνια λειτουργίας του.
Η συλλογή με τα έντομα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο. Μπορεί να μην κατέχει την πρώτη θέση, αλλά είναι πολύ εντυπωσιακή, έχοντας 35 εκατομμύρια δείγματα από 300.000 είδη. Αυτό καλύπτει το 60% των οικογενειών εντόμων σε όλο τον κόσμο.

Στα βάθη του τμήματος σπονδυλωτής ζωολογίας καταλαμβάνει η τρίτη μεγαλύτερη συλλογή πτηνών του κόσμου, με πάνω από 640.000 δείγματα.
                          πτηνά

Δεκάδες αίθουσες και χιλιάδες συρτάρια κρύβουν την αθέατη συλλογή του μουσείου με τα κύρια υλικά αναφοράς για την εξερεύνηση και κατανόηση της Γης και του πλανήτη, την βιολογική και πολιτιστική πολυμορφία και τις ιστορικές αλλαγές στη φύση και την ανθρωπότητα. 
Μπορούν να μας βοηθήσουν να ερμηνεύσουμε τη βιολογική καταγωγή μας, την πολιτιστική μας κληρονομιά, αλλά ακόμη και να αποκαλύψουν κάποια σημάδια για το μέλλον.
Τα εκατομμύρια επισκεπτών του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στην Ουάσινγκτον βλέπουν μια πραγματικά μοναδική συλλογή εκθεμάτων, αλλά αυτό είναι μόλις το 10% όσων μοναδικών ευρημάτων κρύβει η γιγαντιαία αποθήκη του μουσείου.

      Στα θηλαστικά, η συλλογή περιλαμβάνει σχεδόν 590.000 ζώα.
                  Θηλαστικά 

               
                                                                    Βοτανολογία


                                                      Βοτανολογία

Η συλλογή με ψάρια χρονολογείται από το άνοιγμα του μουσείου, στα μέσα του 1800.
                                       Τμήμα Ιχθυολογίας 
    

                                           Ανθρωπολογία

                 
                                                Ανθρωπολογία


                                           Τμήμα Θηλαστικών 


                                       Παλαιοβιολογία 
                

Στο τμήμα ασπόνδυλων, μπορείτε να βρείτε πάνω από 35 εκατομμύρια δείγματα.
Τμήμα εντομολογίας 
                              

                                         Ζωολογία - Τμήμα ασπόνδυλων 



Η συλλογή σε πετρώματα και πολύτιμους λίθους, αγγίζει τα 360.000. Πολλά από αυτά τα απίστευτα πετρώματα στέλνονται σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο, ή δανείζονται σε επιστήμονες για έρευνα.
                                            Τμήμα Ορυκτών και πετρωμάτων
                    

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Πυρηνικές εκρήξεις στον πλανήτη από το 1945 μέχρι σήμερα



Ως δοκιμή, ή δοκιμές πυρηνικών όπλων χαρακτηρίζονται γενικά οι πυρηνικές δοκιμές που διεξάγονται πειραματικά για τον προσδιορισμό της αποτελεσματικότητας, της απόδοσης, και την εκρηκτική ικανότητα των πυρηνικών όπλων. Καθ΄ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα, τα περισσότερα έθνη, εξ εκείνων που ανέπτυξαν πυρηνικά όπλα προέβησαν σε τέτοιες δοκιμές. Οι δοκιμές πυρηνικών όπλων μπορεί να δώσουν πληροφορίες για το πώς λειτουργούν τα όπλα, το πώς συμπεριφέρονται αυτά κάτω από διάφορες συνθήκες, καθώς και για το προσωπικό που χειρίζεται αυτά, τις δομές και τον ασφαλή εξοπλισμό όταν υποβάλλονται σε πυρηνικές εκρήξεις.

                                     Γενικά
Οι πυρηνικές δοκιμές συχνά έχουν χρησιμοποιηθεί ως δείκτες της επιστημονικής και στρατιωτικής δύναμης, ενώ πολλές δοκιμές έχουν εμφανώς πολιτική πρόθεση όταν μάλιστα τα περισσότερα κράτη με πυρηνικά όπλα δηλώνουν δημόσια τα πυρηνικά τους προγράμματα, προβάλλοντας έτσι την πυρηνική τους υπεροχή.
Το πρώτο πυρηνικό όπλο που πυροδοτήθηκε ως δοκιμασία από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ήταν στην περιοχή Αγίας Τριάδας στις 16 Ιουλίου 1945, με απόδοση περίπου ισοδύναμη με 20 χιλιάδες τόνους της ΤΝΤ. 
Η πρώτη βόμβα υδρογόνου, που έφερε την κωδική ονομασία «Μάικ», δοκιμάστηκε στην ατόλη Ενιγουέτοκ (Enewetak), στα Νησιά Μάρσαλ, στις 1 Νοεμβρίου του 1952 (ημερομηνία τοπική), επίσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Το μεγαλύτερο πυρηνικό όπλο που έχει δοκιμαστεί ποτέ ήταν η "Τσάρος βόμβα» της Σοβιετικής Ένωσης, στο πεδίο Novaya Zemlya στις 30 Οκτωβρίου 1961, είχε τη μεγαλύτερη απόδοση, 50-58 μεγατόνους (κατ΄ εκτίμηση).

Το 1963, τρεις χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση) εκ των τότε τεσσάρων πυρηνικών κρατών (συν Κίνας) καθώς και πολλές μη πυρηνικές χώρες υπέγραψαν τη περίφημη Συνθήκη Απαγόρευσης των Πυρηνικών Δοκιμών, με τη δέσμευση να απέχουν από τις δοκιμές πυρηνικών όπλων στην ατμόσφαιρα, κάτω από το νερό, ή σε εξωτερικό χώρο. 
Η συνθήκη όμως αυτή δεν απαγόρευε τις υπόγειες πυρηνικές δοκιμές. 
Παρά ταύτα η Γαλλία συνέχισε τις ατμοσφαιρικές δοκιμές μέχρι το 1974, ενώ η Κίνα τις συνέχισε μέχρι το 1980 χωρίς να έχει υπογράψει τη συνθήκη. Υπόγειες δοκιμές συνέχισαν να επιχειρούν: οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι το 1992 (τελευταία πυρηνική δοκιμή της), η Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1990, το Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το 1991, και τόσο η Κίνα όσο και στη Γαλλία μέχρι το 1996.
Με την υπογραφή της Συνθήκης Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών, το 1996, τα κράτη αυτά έχουν δεσμευθεί να διακόψουν όλες τις πυρηνικές δοκιμές. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2013, η συνθήκη δεν έχει ακόμη τεθεί σε ισχύ, λόγω της αποτυχίας να υπογραφεί / επικυρωθεί από οκτώ συγκεκριμένες χώρες. Μη υπογράφοντες την Ινδία και το Πακιστάν τον τελευταίο έλεγχο των πυρηνικών όπλων το 1998.
Η πλέον πρόσφατη πυρηνική δοκιμή έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο του 2013 από τη Βόρεια Κορέα. Τον Ιανουάριο του 2013, η Βόρεια Κορέα είχε ανακοινώσει ότι σκόπευε να προβεί σε περαιτέρω "εξετάσεις" που αφορούν τους πυραύλους που μπορούν να μεταφέρουν οι δορυφόροι καθώς και πυρηνικές κεφαλές προκειμένου "να πλήξουν σε περίπτωση πολέμου τις Ηνωμένες Πολιτείες".

Οι δοκιμές πυρηνικών όπλων διακρίνονται αντίστοιχα με τον τύπο των πυρηνικών εκρήξεων που μπορούν να συμβούν στον χώρο

Σοκαριστικό!!!
Από το 1945, έχουν πραγματοποιηθεί  δυστυχώς 2153 πυρηνικές εκρήξεις στον πλανήτη μας. Η ομάδα του Orbital Mechanics δημιούργησε μια παρουσίαση η οποία δείχνει που έγινε η κάθε έκρηξη με χρονολογική σειρά. 
Επίγειες:  Με κόκκινο χρώμα 
Υπόγειες: Με Με κίτρινο χρώμα  
Υποβρύχιες: Με μπλε χρώμα
                   Δείτε το παρακάτω βίντεο:





ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ




Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Ένας άγνωστος καλοκαιρινός παράδεισος στην Κοιλάδα του Αχελώου

Στους υδάτινους δρόμους της Κοιλάδας του Αχελώου, οι παραλίες έχουν μόνον γαλάζιες σημαίες, γιατί τα νερά του ποταμού κατεβαίνουν από τα απάτητα, παρθένα κορφοβούνια των Αγράφων, του Βάλτου και των Φρουσίων Ορέων. Μια διαφορετική καλοκαιρινή πρόταση, για «κολύμπι στα βουνά», προσφέρει η Κοιλάδα, που αποτελεί και το φυσικό όριο των νομών Άρτας, Αιτωλοακαρνανίας, Ευρυτανίας και Καρδίτσας. Δεν είναι υπερβολή πως η εικόνα από τις μικρές παραλίες της θυμίζουν μέρος τροπικό, γιατί τα νερά του Ασπροπόταμου τρέχουν πάνω σε λευκά βότσαλα.
Εκεί ο χρόνος κυλάει με αργούς ρυθμούς και αφήνει ανόθευτη τη φυσική ομορφιά ανάμεσα στις βουνοπλαγιές. Όμως και για τον ταξιδευτή, τον περιηγητή, που αναζητά να ανακαλύψει τα μυστικά των βουνών, η Κοιλάδα κρύβει εκπλήξεις. Ο «οδηγός περιήγησης» τοποθετεί την περιοχή στα 700 μέτρα υψόμετρο, όπου οικισμοί ξεφυτρώνουν μέσα από τα έλατα, το ίδιο και θρησκευτικά μνημεία ή ιστορικές τοποθεσίες, που αξίζει να γνωρίσει ο επισκέπτης.
Η απόσταση των μικρών παραλιών του Αχελώου είναι περίπου 65 χιλιόμετρα από τις πόλεις της Άρτας, της Καρδίτσας, του Αγρινίου και του Καρπενησίου, αλλά το φυσικό κάλλος της διαδρομής, «εκμηδενίζει» τις αποστάσεις. Οι ντόπιοι πάντα εκεί ψαρεύουν. Πάντα εκεί κολυμπούν. Πάντα εκεί δροσίζονται τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Εκεί, οι ξενιτεμένοι της περιοχής επιστρέφουν με τις οικογένειες τους για διακοπές. Εκεί, συναντούν τους συγχωριανούς και τους φίλους για να αναπολήσουν ιστορίες από τα παιδικά όμορφα και δύσκολα χρόνια τους. Εκεί, οι νέοι της περιοχής δίνουν καθημερινά το ραντεβού τους για ήλιο, καφέ, κολύμπι. Και η «μπάντα του Αχελώου», που συγκρότησαν μαζί με τα παιδιά των ξενιτεμένων, χαρίζει πολλή μουσική, μαγικές βραδιές και river party.
.
Προσωπικότητες από την Ευρώπη έχουν επισκεφθεί την Κοιλάδα του Αχελώου, έχουν μιλήσει σε ημερίδες για ανάπτυξη στο πλαίσιο προσπάθειας για την ανάδειξη και προβολή της.
Ο Αντώνης Κοσσυβάκης, στέλεχος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, με καταγωγή από την Κοιλάδα του Αχελώου με δήλωσή του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο σημειώνει: «Η κοιλάδα του Αχελώου, πέραν της φυσικής ομορφιάς, έχει μια πολιτιστική και θρησκευτική κληρονομιά που χάνεται στα βάθη των αιώνων, με την ύπαρξη στην περιοχή αρκετών μνημείων. 
Αυτή πρέπει να αναδειχθεί και να δώσει πνοή στον τόπο και να τον αναδείξει ως προορισμό εναλλακτικού, πολιτιστικού και θρησκευτικού τουρισμού. Αυτό θα γίνει μόνο με στοχευμένες δράσεις φορέων της περιοχής, σε συνεργασία με την Πολιτεία αλλά και με την αξιοποίηση του αξιόλογου ανθρώπινου δυναμικού, που κατάγεται από την περιοχή και θα μπορούσε να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση».
.


.

.

.

.

.

SHARE:

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Τα πέτρινα γνωστά και άγνωστα γεφύρια του Αχελώου

Τα πέτρινα γνωστά και άγνωστα γεφύρια του Αχελώου (pics)..
Η κοιλάδα του Αχελώου είναι όμορφη όλες τις εποχές. Όποια μέρα του χρόνου και αν φτάσει εκεί ο επισκέπτης της θα ανακαλύψει τα χρώματά της. Είναι ένα όμορφο φυσικό τοπίο ανάμεσα στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία και τη Δυτική Στερεά Ελλάδα. Οι ορεινοί όγκοι και το υδάτινο στοιχείο εναλλάσσονται, δημιουργώντας πληθώρα προορισμών με κομβικό σημείο τον Αχελώο, μια ξεχωριστή πινελιά με εντυπωσιακή θέα για τον επισκέπτη.
 Από παντού ξεπηδούν πετρόχτιστα σπίτια και μοναστήρια με ιστορία. Η περιοχή δίνει στους εξερευνητές της την ευκαιρία να απολαύσουν τις διαδρομές στη φύση, τη ζεστή φιλοξενία και τα επώνυμα, ποιοτικά γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα.
Kremasta Lake bridge 
Βερλίγκα copy

Μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς
 σημεία αναφοράς στην κοιλάδα, αποτελούν τα ιστορικά πέτρινα γεφύρια του πoταμού:
Το λίθινο γεφύρι στο Αυλάκι, ενώνει τον νομό Αιτωλοακαρνανίας με τους νομούς Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Το γεφύρι άρχισε να χτίζεται το 1907 και τελείωσε το 1911. Για την κατασκευή του δούλεψαν 60 Ηπειρώτες μαστόροι και 60 εργάτες από τα γύρω χωριά του Βάλτου. 
Η γέφυρα έδωσε ένα ασφαλές πέρασμα του ποταμού. Έως τότε, οι κάτοικοι περνούσαν το ποτάμι με κίνδυνο για της ζωής τους. Άλλοτε χρησιμοποιούσαν σχοινιά ή ξύλα και άλλοτε περαταριές, τις ξύλινες πλατφόρμες, πλωτές η εναέριες
1562802 

Τo γεφύρι θεωρείται τέλειο αισθητικά. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, τα μανιασμένα νερά του Αχελώου το έχουν «τραυματίσει» με αποτέλεσμα να χρειάζεται άμεσα επισκευή και συντήρηση.
Η γέφυρα της Τέμπλας συνδέει τον νομό Ευρυτανίας με εκείνον της Αιτωλοακαρνανίας. Είναι ένα πετρόχτιστο γεφύρι του 1915. Πριν τη κατασκευή του από πέτρα, υπήρχε ένα ξύλινο, μια «τέμπλα», όπως αποκαλείται στο τοπικό ιδίωμα, από όπου πήρε το όνομα του. 
Παλιά, το λέγανε και γεφύρι του Στράτου, διότι εκείνος μερίμνησε για τη κατασκευή των γεφυριών του Αυλακίου και των Βρουβιανών. Κατά τον εμφύλιο επιχειρήθηκε η ανατίναξη του χωρίς αποτέλεσμα. Ωστόσο, μετά την αποτυχημένη έκρηξη, φέρει εμφανή μεγάλη ρωγμή στο ανατολικό βάθρο.
Gefyra Templas





Η γέφυρα αποτελεί μια εντυπωσιακή λιθόκτιστη κατασκευή. Έχει επιβλητικό όγκο, απόλυτα εναρμονισμένο με το φυσικό περιβάλλον, και αξιόλογες κατασκευαστικές και διακοσμητικές λεπτομέρειες οι οποίες συνθέτουν ένα αρμονικό σύνολο. Το γεφύρι της Τέμπλας έχει χαρακτηριστεί, ως διατηρητέο μνημείο, από την υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη.
Η γέφυρα του Λιάσκοβου είναι ένα εντυπωσιακό μονότοξο πετρογέφυρο με άνοιγμα τόξου 17 μ. και ύψος 11 μ., μέσα σε θαυμάσιο φυσικό και άγριο περιβάλλον, το φαράγγι του Πετριλιώτη. Βρίσκεται στον δρόμο για Συκιά και Πηγές Άρτας, στη θέση «Γέρακας» ή «Πυρήνα» Πετρωτού. 
Γεφυρώνει τα ρέματα Κουμπουργιανίτικο και Πλατανιά, λίγο πριν την ένωσή τους με τον Αχελώο. Εικασίες θέλουν το γεφύρι να κτίστηκε τον 13ο αιώνα. 
Χρυσοθήρες έσκαψαν το κατάστρωμα της γέφυρας για να βρουν θησαυρό και μετακίνησαν δεκάδες πέτρες, με αποτέλεσμα από τα νερά της βροχής και την υγρασία να υπάρχει διάβρωση και πρόβλημα την στατική του κατάσταση.
Capture copy

Η γέφυρα Καμάρα Μεσοπύργου είναι το πέτρινο μονότοξο γεφύρι, το οποίο γεφυρώνει το ρέμα που διασχίζει το ομώνυμο χωριό. Έχει άνοιγμα τόξου 19 μ. και το ύψος του είναι 8 μ, ενώ δεν υπάρχουν στοιχεία για το πότε κτίστηκε. Οι κάτοικοι της περιοχής θεωρούν ότι είναι έργο του 18ου αι. όπως και ο παλιός νερόμυλος, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση.
Η γέφυρα Καμάρα-Μεγαλόχαρη είναι ένα πανέμορφο μικρό μονότοξο γεφύρι που ένωνε τα χωριά Μεγαλόχαρη και Μηλιανά. Στοιχεία για την κατασκευή του δεν υπάρχουν. Οι ντόπιοι θεωρούν ότι πρέπει να κτίστηκε την ίδια εποχή με το Μοναστήρι της Μεγαλόχαρης, δηλαδή στα μισά του 14 αι. Το γεφύρι χρήζει συντήρησης.
1562804

Στον Αχελώο υπάρχει ακόμη τέσσερα ιστορικά γεφύρια:

Η γέφυρα Κουτσοκαμάρας,
 το αρχαιότερο πέτρινο γεφύρι της Αργιθέας πάνω στην οδό που ένωνε την Αμβρακία με τους Γόμφους και την Τρίκκη. Εξυπηρετούσε τους αρχαίους οικισμούς, τις πολίχνες της Αθαμανίας. Το 1955 δίπλα από το βάθρο της γέφυρας, προς τη Συκιά, βρέθηκαν πέντε τάφοι ρωμαϊκής εποχής με αντικείμενα στρατιωτών. Σήμερα, έχει καταπλακωθεί από τα μπάζα των εργασιών του φράγματος, της εκτροπής του Αχελώου.

2236888 



Η γέφυρα Τατάρνας, που σήμερα βρίσκεται μέσα στα νερά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών, μετά την κατασκευή του ομώνυμου φράγματος τη δεκαετία του 1960. Ήταν μονοκάμαρη γέφυρα του Αχελώου με μεγάλο άνοιγμα που το ένα της άκρο πατούσε στον Βάλτο Αιτωλοακαρνανίας και το άλλο στην Ευρυτανία. Στο ιστορικό γεφύρι της Τατάρνας δόθηκε το 1821 η πρώτη μάχη των Ελλήνων της Ρούμελης κατά των Τούρκων.
Στην ιστορία της γέφυρας του Κοράκου αποτυπώνονται τα σημάδια της ταραγμένης πορείας της στον χρόνο, των κατά καιρούς διχασμών και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. 
Η γέφυρα ανατινάχθηκε το 1949 από άνδρες του Δημοκρατικού Στρατού, σε μια προσπάθεια να ανακόψουν την επίθεση που δέχονταν. «Έζησε» για 435 χρόνια αντέχοντας σε σεισμούς και στις... κατεβασιές του Αχελώου έως ότου έπεσε κι αυτή «θύμα» του Εμφυλίου. Το γεφύρι ένωνε την Αργιθέα με την Άρτα, στο ορεινό σημείο Πυργάκι, κοντά στο χωριό Πηγές.
2236499
Ένα άγνωστο γεφύρι της κοιλάδας του Αχελώου βρίσκεται γκρεμισμένο στα σύνορα των νομών Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας κοντά στην ορεινή Άρτα και τη Θεσσαλία. Ελάχιστοι γνωρίζουν την ύπαρξή του. 
Πρόκειται για ξεχασμένο μνημείο, που αποτελούσε κομβικό σημείο στρατηγικής σημασίας του Αχελώου τη αρχαία ή βυζαντινή εποχή και αξίζει να γίνει γνωστό κι επισκέψιμο, καθώς είναι εύκολα προσβάσιμο, διότι βρίσκεται κοντά στην Γέφυρα Τέμπλα.